Thursday, April 22, 2010

လြဲမသြားေသာ “စိတ္“

ဒီပို ့စ္ကို ေရးသင့္ မေရးသင့္ စဥ္းစားရင္း တျခားသူေတြပါ စိတ္ထားတတ္ေအာင္ ကၽြန္မ ေရးရျခင္းျဖစ္ပါတယ္… ဒီပို ့စ္ကို ကၽြန္မက ေဒါသ ႏွင့္ ေရးျခင္းမဟုတ္ပါလို ့ကနဦး႐ွင္းျပထားပါရေစ…အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မ စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ ေရးရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္…ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာ လူမ်ိဳးမ်ား အျဖစ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဂုဏ္ယူေစခ်င္ပါသည္… ဗုဒၶဘာသာကို ယံုၾကည္ သက္၀င္ ေလးစားေစခ်င္ေသာ ေစတနာျဖင့္ ေရးသားရျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္..
ႏွစ္ေဟာင္းကုန္လို ့ႏွစ္သစ္ကူးေျပာင္းခဲ့ပါၿပီ… ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တိုင္း ဒီသႀကၤန္ အခါကာလတြင္ အမိေျမႏွင့္ ေ၀းကြာေနသူမ်ားအဖို ့ရေတာင့္ ရခဲလွေသာ ကုသိုလ္ဒါန မ်ားကို သဒၵါ တရား ထက္သန္စြာျဖင့္ လွဴၾက တန္းၾက ကုသိုလ္ျပဳၾကတာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားရဲ ့ခ်စ္စရာ ဓေလ့တစ္ခုပါ….
ကၽြန္မတို ့စက္႐ံုတြင္လဲ ဘုန္းႀကီးဆြမ္းကပ္မယ္လို ့့အလုပ္မွ စက္႐ံုမန္ေနဂ်ာက ကၽြန္မ႐ွိရာ ႐ံုးခန္းသို ့လာကာ တကူးတက လာေရာက္ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ပါတယ္… သူ ကဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ အာ႐ုဏ္ဆြမ္းကပ္မယ္…ေက်ာင္းထုိုင္ဘုန္းႀကီးကိုလဲ ေလွ်ာက္ထားၿပီးသားမို ့ ဦးဇင္း အပါး ၂၀စာ ကၽြန္မက ဦးေဆာင္ကာ ခ်က္ျပဳတ္ေပးဖို ့ အကူအညီ ေတာင္းလာပါတယ္…ကၽြန္မတို ့အလုပ္တြင္ ျမန္မာမိန္းကေလးဟူ၍ ကၽြန္မႏွင့္ ေနာက္တစ္ေယာက္သာ ႐ွိပါသည္… ကၽြန္မက ဒီအလုပ္မွာ ေလးႏွစ္ေက်ာ္တဲ့ အျပင္ အားလံုးက ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမလို ခင္ခင္မင္မင္ဆိုေတာ့ အေတာ္အတန္ ရင္းႏွီးသလို အလုပ္မွ လူမ်ားအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိၿပီးသားပါ…ထို ့ေၾကာင့္ ျငင္းဆန္မိပါေသးတယ္…ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့ သူတို ့မလုပ္လဲ ကိုယ္က ကိုယ့္အိမ္မွာ အလွဴကေတာ့ လုပ္မွာေလ... ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မက အိုးႀကီး ခြက္ႀကီး တစ္ခါမွ ဦးေဆာင္၍ မခ်က္ဖူးပါ…ဒါေၾကာင့္ ခ်က္ေတာ့ ခ်က္ေပးမယ္..သို ့ေသာ္ ၀ိုင္းလုပ္မဲ့ လူ ႏွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္ေလာက္မွ ျဖစ္မယ္လုိ ့ေျပာလိုက္ပါတယ္… ထိုအခါ မန္ေနဂ်ာမွ သူရေအာင္ စီစဥ္ေပးမယ္လို ့ဆိုကာ..ညေနတြင္ အလုပ္သမားမ်ားကို အစည္းအေ၀းေခၚကာ အစီအစဥ္ကို တိုင္ပင္ၾကပါသည္…ကၽြန္မကေတာ့ ႐ံုးမွ သူတို ့အစီအစဥ္ ျဖစ္မျဖစ္ကိုသာ သတင္းနားစြင့္ေနမိပါသည္…
ညေန႐ံုးဆင္းခ်ိန္အထိ ကၽြန္မလဲ ေစာင့္ေနမိေသးသည္…႐ံုးဆင္းခ်ိန္ကို နာရီ၀က္ေက်ာ္မွ အေျဖက ထြက္လာသည္…၀ိုင္းလုပ္မည့္သူမ႐ွိလို ့ဆိုပါသည္…ထို ့ေၾကာင္ မန္ေနဂ်ာမွ ဘုန္းႀကီးအား လွမ္း၍ ဆြမ္း မကပ္ျဖစ္ေတာ့ေၾကာင္း ကၽြန္မကိုေလွ်ာက္ခိုင္းပါသည္… ကၽြန္မအေနႏွင့္ ေဒါသ ထြက္သြားမိသည္…အစကတည္းက ကိုယ့္လူေတြက ဘယ္လို ဆိုတာ သိၿပီးသားမို ့ဘာမွ မေျပာပဲ ၿငိမ္ေနခဲ့သည္…တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါလုပ္သည့္ ကုသိုလ္ေရးမို ့စိတ္အားမ်ား ထက္သန္ေလမလားလို ့ေတြးမိကာ အစီအစဥ္ဆြဲေသာ မန္ေနဂ်ာအား စိတ္တိုရမည္ေလာ…ကိုယ့္ျမန္မာမ်ားကိုပင္ စိတ္တိုရမည္ေလာ မေ၀ခြဲတတ္ပါ...
ကၽြန္မတို ့စက္႐ံုတြင္ ယခင့္ ယခင္ႏွစ္မ်ားတြင္ တက္ညီလက္ညီ ခ်က္ၾကျပဳတ္ၾက လွဴၾက တန္းၾကရာတြင္ ကၽြန္မပင္ ၀င္ပါစရာမလိုပါ…အားလံုး သူ ့အစီစဥ္နဲ ့သူ ျဖစ္သြားတာခ်ည္းပါပဲ..ဒီႏွစ္ကေတာ့ လူေဟာင္းမ်ားကလဲ ျပန္သြားၾကသလို ၾသဇာေညာင္းသူကလဲ မ႐ွိ ဦးေဆာင္မည့္သူ မဲ့ေနေလေတာ့… ထင္ရာစိုင္းေနၾကသည္…ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ကၽြန္မတို ့သူေဌးမွ ဒီလိုႏွစ္ကူးပြဲမ်ိဳး…အျခားဘာသာကြဲမ်ား (ျမန္မာ မြတ္စလင္မ်ား) ၏ အလွဴပြဲမ်ားတြင္ သူေဌးမွ ကုန္က်စရိတ္ကို တာ၀န္ခံေပးေလ့႐ွိသည္…တစ္ခါတစ္ခါတြင္လဲ သူက အကုန္ကို တာ၀န္ယူေသာ္လဲ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ မိမိတို ့စုေပါင္းအားျဖင့္ လုပ္ရတာမ်ိဳးလဲ ႐ွိသည္..မ်ားေသာ အားျဖင့္ သူေဌးကသာ ကုန္က်ခံသည္…
ဒီႏွစ္တြင္လည္း သူေဌးဆီမွ ကုန္က်မည့္ေငြကို ရ႐ွိၿပီးသားမို ့အလွဴတစ္ခု ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ျဖစ္ေျမာက္ေစခ်င္သည္… ႏွစ္တိုင္း သူေဌးဆီမွ ရေသာေငြကို အလွဴအတြက္ အသံုးျပဳသလို စက္႐ံုမွ ကိုယ္ေတာ္မ်ား ေသာက္စား မူးယစ္ဖုိ ့ရန္လဲ အသံုးျပဳပါသည္…ဒီႏွစ္ေတာ့ အလွဴ မျဖစ္ေတာ့ဟု ဆိုပါက ထို ယမကာသမားမ်ားအတြက္ ပြဲေတာ္ပင္ ျဖစ္ေပမည္…ထို ့အျပင္ တစ္ႏွစ္တာ ပတ္လံုး ကုသိုလ္ဒါနဟူ၍ စိုးစဥ္းမွ် မ႐ွိခဲ့ၾကေသာ ထိုလူမ်ားသည္ ေသရည္အတြက္ေတာ့ လစာကုန္ခ်င္ ကုန္ပါေစ..ကုန္ေအာင္ ေသာက္ၾကမည့္သူမ်ိဳးက မ်ားသည္…မေသာက္ေသာသူဟူ၍ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စသာ ႐ွိသည္..
သို ့ေသာ္ မိုးလင္းလွ်င္ ဘုရား႐ွိခိုး ပုတီးစိပ္ကာ ညေရာက္လွ်င္ပံုမွန္ အရက္ေသာက္ေသာ ဦးေလးမွ အလွဴ မျဖစ္လို ့က မျဖစ္..ဘုန္းႀကီးကို ဘယ္လို ျပန္ေလွ်ာက္ထားၾကမလဲဟု ျပန္ေျပာလာေသာေၾကာင့္..ကၽြန္မတို ့သံုးေယာက္ ျပန္တိုင္ပင္ကာ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ လွဴမည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္… မနက္ပိုင္း အေကၽြး အေမြးႏွင့္ ည (၇)နာရီတြင္ ပရိတ္တရားနာရန္တို ့အတြက္ပါ စီစဥ္ထားလိုက္သည္… တရားပြဲ အတြက္ကို ႀကိဳတင္ စီစဥ္ထားသည္မို ့ထိုေန ့မတိုင္ခင္တြင္ အားလံုးသိေစရန္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ စာ႐ိုက္ကာ ကပ္ဖို ့အတြက္ တစ္ရက္ႀကိဳကာ ေပးထားခဲ့သည္….ထို ့ေနာက္ အိမ္သို ့မျပန္ေတာ့ပဲ ကၽြန္မတို ့ေစ်း၀ယ္ရန္ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ ၀ိုင္းသယ္ဖို ့အတြက္ ေခၚလာခဲ့ပါသည္…
အားလံုး၀ယ္ျခမ္းၿပီးေတာ့ ၀ိုင္းလုပ္ရန္အတြက္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က သူ လုပ္မယ္ဟု ေျပာသည္…သူကေတာ့ မေသာက္စားတတ္တဲ့သူပါ…ထို ့ေၾကာင့္သူ ့ကို ကၽြန္မ အိမ္ခဏျပန္ ေရမိုးခ်ိဳး အ၀တ္လဲကာ ျပန္လာခဲ့မည္… စက္႐ံုတြင္ ပစၥည္း မစံုလင္ေသာေၾကာင့္ တခ်ိဳ ့ဟင္းလ်ာအတြက္ လိုအပ္သည္မ်ား စီမံၿပီးမွ ျပန္လာမည္ဟု ေျပာထားခဲ့လိုက္သည္…
ည ၁၀နာရီေလာက္ ကၽြန္မေရာက္ေတာ့ ထိုေကာင္ေလးမွ တပါး အားလံုးလိုလို ေရခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ကိုက္ကာ ကာရာအိုေကႏွင့္ ထင္တိုင္းႀကဲေနၾကသည္… မန္ေနဂ်ာလည္း အပါအ၀င္ပါ… ထို ့ေၾကာင့္ ကၽြန္မ စကား ဆက္မဆို စိတ္ထဲမထားေတာ့ပဲ ကိုယ္လုပ္စရာ ႐ွိသည္မ်ားကိုသာ ႐ွိတဲ့သူႏွင့္သာ စခ်က္ဖို ့ျပင္ဆင္ပါေတာ့သည္…
မန္ေနဂ်ာမွ ဟင္းအက်က္ျမန္ေစရန္ ထင္းႏွင့္ခ်က္ပါလားဟု ေျပာလာသျဖင့္ ကၽြန္မ သေဘာတူလိုက္သည္… ထိုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မ ေကာင္ေလး ႏွင့္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ အျပင္ ေနာက္တစ္ေယာက္တို ့ခ်က္ျပဳတ္ဖို ့လံုးပန္းေနၾကသည္…ထိုတစ္ေယာက္က အရမ္းမူးေနေသာ္လဲ သူ ့တြင္ ၀ိုင္းလုပ္ခ်င္စိတ္ကေလးက ႐ွိေနသည္ဆိုေတာ့ သူ ့ကို လြယ္ကူရာပဲ ခိုင္းႏိုင္သည္…
မီးေမႊးၿပီဆိုမွေတာ့ ဟင္းအိုးမ်ား အဆင္သင့္ျဖစ္ရေတာ့မည္..ထို ့ေၾကာင့္ တစ္အိုးၿပီး တစ္အိုးတည္ရန္ ျပင္ဆင္ရေတာ့သည္… ထိုတြင္ ျပႆနာက စပါေတာ့သည္…၀က္သားခ်က္ရန္ ပဲငံျပာရည္လိုသည့္အတြက္ ကၽြန္မက ေစ်းထဲတြင္ ၀ည္မည္ အလုပ္ ေကာင္ေလးက သူ ့ဆီမွာ ႐ွိတယ္…၀ယ္မေနနဲ ့ အစ္မဟု ေျပာသျဖင့္ ၀ယ္မလာခဲ့…အခု ခ်က္ေတာ့မည္ ပဲငံျပာရည္ ပုလင္း သြားယူဆိုေတာ့ ငါးငံျပာရည္ ပုလင္း ယူလာေလသည္… ကၽြန္မမွာ အခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ည (၁၁)နာရီထိုးေနၿပီ…ထို ့ေၾကာင့္ စက္႐ံုႏွင့္နီးေသာ ကၽြန္မအိမ္သို ့သြားယူခိုင္းေတာ့ စက္႐ံုက ကားက ဆီမ႐ွိေတာ့ ဆိုသျဖင့္ ကားေသာ့ေပးကာ ျမန္ျမန္လာခဲ့ဖို ့မွာရသည္… ဦးေလးမွ ဟိုေကာင္ေတြလဲ အရက္၀ယ္မလို ့လမ္းႀကံဳလိုက္ခ်င္တယ္ဟု ေျပာလာသည္…ကၽြန္မက အသံကို နည္းနည္းႁမွင့္ကာ အရက္၀ယ္မယ္ဆို ကားသံုးခြင့္မေပးဟု ေအာ္ေျပာလိုက္သည္… ဒါကိုပင္ ဘယ္အခ်ိန္က ဘယ္လို ေခၚတင္သြားသည္ မသိ…အရက္သမား တသိုက္ ကားေပၚပါသြားသည္ကို ကၽြန္မ မသိလိုက္ေပ… ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ျပန္မေရာက္လာမွ ကၽြန္မမွာ ဖုန္းေတြ တဂြမ္ဂြမ္ဆက္ကာ ဦးေလးကိုလဲ ေအာ္မိသည္ အထိ ေဒါသေတြ လိႈင္လိႈင္ထကာ ေသာင္းက်န္းမိေတာ့သည္…အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ မန္ေနဂ်ာကိုယ္တိုင္ အရက္လိုက္၀ယ္ကာ ရစ္ေနသည္ဆိုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္….
ကၽြန္မေသာင္းက်န္းေနမွန္း သိေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ေရာက္လာကာ သူလဲ မေနတတ္မထိုင္တတ္ျဖစ္ကာ ဖုန္းေခၚ၍ ကၽြန္မေသာင္းက်န္းေနၿပီဆိုတဲ့ အေၾကာင္း လွမ္းေျပာလိုက္သည္… ေနာက္ ၅မိနစ္မွ မလာလွ်င္ ကၽြန္မ အားလံုးကို ပစ္ထားခဲ့ေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္… ကားမ႐ွိလွ်င္လဲ ေျခလ်င္ ျပန္ေတာ့မည္ဟု ေျပာလိုက္သည္…ထို ့ေနာက္ ေနာက္ထပ္ေရာက္လာေသာ တစ္ေယာက္မွ ကၽြန္မကို ေဖ်ာင္းဖ်သည္…ကုသိုလ္ေရးမို ့ေဒါသစိတ္မ၀င္ဖို ့အရက္ေသာက္ထားေသာ ပါးစပ္ႏွင့္ ေဖ်ာင္းဖ်ေနသည္… ထိုအခိုက္ ကားျပန္ေရာက္လာကာ ဦးေလးလဲ ကၽြန္မ ေဒါသကို သိသည္မို ့ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းပင္ မသိ…ပစၥည္းခ်ကာ တစ္ခ်ိဳးတည္း လစ္ေတာ့သည္… ထိုမွ မန္ေနဂ်ာလဲ မီးဖိုနားမွ မခြာ လိုအပ္သည္မ်ားကို ေစာင့္ၾကပ္မွာၾကားေပးသည္… (သူကုိယ္တိုင္ ဘာမွ မခ်က္တတ္ မလုပ္တတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။)
ည (၁)နာရီခြဲ ေလာက္တြင္ အားလံုး ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးစီးသြားၿပီမို ့ေကာင္ေလးႏွင့္လႊဲကာ ကၽြန္မ အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္… အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဟိုလႈပ္ ဒီလႈပ္ႏွင့္ မနက္ (၃)နာရီခြဲေလာက္မွ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္… မနက္တြင္ေတာ့ အားလံုး ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း သြားကပ္ႏိုင္သည္…ဒါေတာင္မွ (၆) ေယာက္ပဲ ပါသည္…က်န္သူမ်ား အားလံုးေမွာက္ေနၾကသည္…ကၽြန္မတို ့သြားကပ္ေသာ ဟင္းမ်ားကေတာ့ ၀က္သားနီခ်က္ ၊ ဆိတ္သားနဲ ့ဒိန္ႏွပ္ ၊ သီးစံု ပဲကုလားဟင္း ၊ မုန္လာဥ ပိုးတီသုပ္တို ့ပဲ ျဖစ္ပါတယ္…
ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္မွ ေမတၱာေရစဥ္မ်ား သြန္းဖ်န္းေပးကာ တရားအတိုခ်ဳပ္ ေဟာၾကားေပးသည္…အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ပါလာေသာ လူမ်ားမွာ တျခား အစီအစဥ္ေတြ ႐ွိေသးသည္ လို ့ဆိုပါသည္…ထို ့ေနာက္ ဦးဇင္းမ်ားကိုပင္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် လက္နဲ ့မေလာင္းလွဴခဲ့ရပဲ ျပန္လာခဲ့ရပါသည္…ထို ့ေနာက္ လူမ်ား ေကၽြးရန္ ဒံေပါက္မွာထားသျဖင့္ သြားေရြးေပးရပါေသးသည္…ထို ့မွ တဖန္ ေရာက္လာျပန္ေတာ့ ဒံေပါက္အား အသား အဆီအႏွစ္ အားလံုး သမေစရန္ ေဆာင္ရြက္ရပါေသးသည္…အခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ေန ့လည္ (၁၂)နာရီ ပင္ ေက်ာ္ေနၿပီ…ကၽြန္မလဲ မဟန္ေတာ့ သျဖင့္ ဒံေပါက္ေတာင္ မစားႏိုင္ပဲ ေကာင္ေလး ထည့္ေပးေသာ ပါဆယ္ဆြဲကာ အိမ္ျပန္လာခဲ့ပါသည္…
ကၽြန္မ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဒံေပါက္ကို ခ်ကာ အိပ္လိုက္ပါေတာ့သည္…ေန ့လည္ (၂)နာရီတြင္ ဦးေလးမွ ဖုန္းေခၚလာပါသည္…ညေန တရားပြဲအတြက္ ေနရာထိုင္ခင္း ျပင္ရန္ ထေတာ့ဟု ဆိုသည္..ကၽြန္မ စိတ္က အထြဋ္အထိပ္ေရာက္သြားသည္…ေနရာထိုင္ခင္းျပင္ရန္ ေယာက်ာ္းေလးမ်ား မေခၚပဲ အဘယ္ေၾကာင့္ ကၽြန္မကို ႏိႈးရသနည္း…ကၽြန္မလဲ ဘုေတာလိုက္ကာ ျပန္အိပ္မည္ ျပင္ၿပီးမွ မိမိ အိမ္အလုပ္မ်ား ကို အရင္ လုပ္မည္ ဆံုးျဖတ္ကာ ဘုရားဆင္းတုမ်ားအား နံ ့သာရည္ႏွင့္ ေရသပၸါယ္ကာ ဘုရားစင္သန္ ့႐ွင္းေရးလုပ္…အ၀တ္မ်ား အိပ္ယာခင္း မ်က္ႏွာသုပ္ အားလံုးကို တစ္ခါတည္းေလွ်ာ္လိုက္ေတာ့သည္…ထို ့ေနာက္ ေရမိုးခ်ိဳးကာ နာရီၾကည့္ေတာ့ ညေန (၅)နာရီခဲြေက်ာ္ေနၿပီ…ေန ့လည္စာကို ကမန္းကတန္းစားကာ စက္႐ံုသို ့ျပန္လာခဲ့သည္…
စက္႐ံုအေရာက္ ျမင္ရသည့္ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ စိတ္ေတြ အႀကီးအက်ယ္ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သြားသည္… လူက မ႐ွိရတဲ့ အထဲ ႐ွိတဲ့သူေတြက အရက္၀ိုင္းေထာင္ေနသည္…မန္ေနဂ်ာႀကီးမွာလဲ ဆက္သြယ္လို ့မရ ျဖစ္ေနသည္… ထို ့ေၾကာင့္ မတတ္ႏိုင္ ႐ွိသည့္လူႏွင့္သာ ပရိတ္တရား နာၾကားေတာ့မယ္ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ ေနရာထိုင္ခင္းအတြက္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပင္ ျပင္ဆင္လိုက္သည္…ထိုအခ်ိန္ႏွင့္ မေ႐ွးမေႏွာင္းပင္ ရာသီဥတုက ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို မိုးသက္ေလျပင္း က်သကဲ့သို ့လွ်ပ္ပန္းေတြလက္ မိုးႀကိဳးေတြ ပစ္ကာ မိုးက သည္းသည္းမည္းမည္းပင္ ရြာခ်ေတာ့သည္…သို ့ေသာ္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် အပ်က္မခံခ်င္ေသာေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ပင့္ရန္ ၊ ဆရာေတာ္အား ကပ္ရန္ ၀တၴဳေငြ ၊ ပရိတ္ပန္း၀ယ္ရန္ ၊ ပရိတ္ေရ ၀ယ္ရန္ စီစဥ္ရေတာ့သည္…ဤတြင္ ျပႆနာကား… ဘယ္မွာလဲေငြ??? မန္ေနဂ်ာႀကီးဆီမွာ အပ္ႏွံထားေသာ ဘ႑ာေငြမ်ား…ထို ့ေၾကာင့္ မန္ေနဂ်ာႀကီးအား ထပ္ခါ ထပ္ခါ ဆက္သြယ္ပါေသာ္လဲ မည္သို ့မွ် ဆက္သြယ္၍ မရ…ေနာက္ဆံုးေတာ့ ႏွမလက္ေလွ်ာ့ ေနေလေရာ့ဟု မိမိကိုယ္ကို ဆိုကာ ဆရာေတာ္အား ဖုန္းဆက္၍ ယေန ့တရားပြဲအား မျပဳလုပ္ႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း ေ႐ွ ့မ်က္ႏွာေနာက္ထားကာ ေလွ်ာက္ထားလိုက္ရေတာ့သည္… ဤတြင္ ဆရာေတာ္က အားေပးေသာ အေနျဖင့္ “ စိတ္မပ်က္ပါနဲ ့ဒကာမရယ္…ေနာက္ေတာ့လဲ ျပန္စီစဥ္တာေပါ့..ဒါေပမဲ့ မနက္ျဖန္တစ္ေနကုန္ေတာ့ ဦးဇင္းမအားဘူး…”ဟု ႀကိဳတင္သတိေပးလိုက္သည္… ဆရာေတာ္ မသိလိုက္သည္က ေနာက္ေနာင္တြင္လဲ တပည့္ေတာ္ မေလွ်ာက္ရဲ၀ံ့ေတာ္ပါ ဟုသာ စိတ္ထဲက တီးတို ေတာင္းပန္လိုက္ပါေတာ့သည္….
ထိုမွအျပန္ ကၽြန္မတို ့စက္႐ံုမွ အျခားဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ေတြ ့ေတာ့ သူက တရားနာၿပီးၿပီလားဟု ေမးေသာအခါ မိမိမ်က္ႏွာ ဘယ္နားထားရမည္ပင္ မသိ…သူေမးသည္က ႐ိုး႐ိုးေမးသည္ေလာ.. ဆန္းဆန္းေမးသည္ေလာ မသိပါ…မ်က္ႏွာေပးက ၿပံဳးစစမို ့ေဒါသက ကိုယ့္ျမန္မာမ်ားဘက္သို ့သာ ဦးတည္လိုက္ခ်င္သည္… ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားပီပီ ျပဳႏိုင္ခဲေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို အဘက္ဘက္က ျပည့္စံုေအာင္ စီစဥ္ေပးသူ ႐ွိပါလ်က္ ဂုတ္က ဆြဲကိုင္၍ပင္ ေခၚမရေလာက္ေအာင္ ႐ွက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးကို စာလာဖတ္သူ ျမန္မာမ်ားအား အသိတရား လက္ကိုင္ထားေစရန္ ေရးသားလိုက္ရပါသည္.... (ဤႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေနကို ကုသိုလ္စိတ္မွ အကုသိုလ္စိတ္ အျဖစ္ လြဲမသြားေစရန္ မိမိကိုယ္ကို ဆင္ျခင္ကာ အိမ္ျပန္လိုက္ပါေတာ့သည္။)
*မွားယြင္းမႈမ်ား လက္မခံႏိုင္သည္မ်ား႐ွိပါက သည္းခံေတာ္မူေပးၾကပါကုန္*

7 comments:

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ေခၚရာမလိုက္မွေတာ့ အမိုက္နင့္ျပင္ ရိွအံုးမလား လို႔သာ ေတြးထားလိုက္ပါေလ။ တက္ညီလက္ညီ မျဖစ္လာတဲ့ အလႉအတြက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဆိုလည္း ေဒါသ ထြက္ရမွာပါပဲ။ အလႉေလး ျဖစ္ေျမာက္ခ်င္စိတ္နဲ႔ ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ခဲ့တာကိုပဲ သာဓု ေခၚပါတယ္။

အေပ်ာ္အပါးေတြကို ပိုမက္လာၾကတာ ဘာသာ အတြက္ စိုးရိမ္စရာပါပဲ။

ဝက္ဝံေလး said...

အိမ္းးးးးး ဘာမန္႕ရမွန္းေတာင္မသိပါဘူး
ဖတ္ရင္းေမာေတာင္ေမာတယ္ ေဟာဟဲ ေဟာဟဲ ေရတခြက္ေလာက္ ဟီးးး

ဝက္သားနီခ်က္ေတာ႕ စားခ်င္သား ရွလြတ္

shwezinu said...

ဆက္ဖတ္လို႕ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္

ဆက္ဖတ္ရန္ လည္း မေတြ႕ပါလားဗ်ာ

ေရႊစင္

SHWE ZIN U said...

ညီမေရ

ဖတ္ၿပီးသြားပါၿပီ ခက္ပါတယ္ေနာ္ အမ်ားနဲ႔ လုပ္ရတဲ႔ ကိစၥမ်ဳိးမွာ အဲဒီလို အသိတရား မဲ႔ ပံုမ်ဳိးနဲ႔ ေနာက္ေတာ႔ ေတာ္ပါေတာ႔

ခင္တဲ႔
ေရႊစင္

မိုးခါး said...

အင္းးးး
ဒီလိုေပါ့ေလ
လူမ်ားေတာ့ တေယာက္ တေပါက္နဲ႕
ေတာ္ေတာ္စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ ျဖစ္သြားမယ္ေနာ္ .. ဟူးးးးး

မယ္ကိုး said...

ညီမေလးေရ... ဖတ္ရတာ ရင္ေမာလုိက္တာ။

မင္းအိမ္ျဖဴ said...

ဘာေျပာရမွန္းမသိေတာ့ပါ .... တက္ႏုိင္သမွ် ကုိယ့္စိတ္ကုိယ္ထိန္းပါ လုိ႔ပဲ ဆုိပါရေစ

ခင္တဲ့

မင္းအိမ္ျဖဴ