Cameron Highland သို ့အလည္တစ္ေခါက္....

ခုတေလာ စာမေရး ၊ ကဗ်ာမေရးျဖစ္တာ အေတာ္ကို ၾကာေနပါၿပီ...လာလည္တဲ့သူမ်ားကိုလဲ အားနာမဆံုးပါဘူး...

ဒါေၾကာင့္ ခုတေလာ ေလွ်ာက္သြားျဖစ္တဲ့ ေနရာေလးေတြနဲ ့ပဲ ႏွစ္သိမ့္ပါရေစ...

အသိတစ္ေယာက္ သူ ့မိသားစု လာလည္လို ့လိုက္ပို ့ရင္း ကိုယ္က ကပ္ေျမွာင္လိုက္သြားတာပါ... မနက္ (၅)နာရီခြဲမွာ အိမ္က ကားစထြက္လို ့စေတာ္ဘယ္ရီ စိုက္ခင္း ၊ လက္ဖက္စိုက္ခင္း နဲ ့တျခား စိုက္ခင္းေတြ႐ွိတဲ့ ေတာင္ေပၚ (Cameron Highland)ကို မနက္ (၈)နာရီခြဲေလာက္မွာ ေရာက္ပါတယ္...တလမ္းလံုး အိပ္သြားလို ့လမ္း႐ႈခင္းေတြ တစ္ပံုမွ မ႐ိုက္လုိက္ရပါ...ကားေပၚပါသူမ်ားက လမ္းမွာ “ဟာ ႏွင္းေတြ ႏွင္းေတြ”ဟု ေအာ္မွသာ မ်က္စိပြင့္ေတာ့သည္...ဟုတ္သည္ လမ္းကို ျမဴေတြ ႏွင္းေတြက ကာဆီးထားသည္...

ေတာင္ေပၚတက္လာသည္ႏွင့္အမွ် ေလက ေအးသည္...

ဒီဆိုင္မွာ...လက္ဘက္ရည္ေသာက္ၾကတယ္...ေနာက္က လက္ဖက္စိုက္ခင္းေတြေပါ့...



ခ်စ္စရာ့စေတာ္ဘယ္ရီ...


စေတာ္ဘယ္ရီေတြ ဒီလို ခူးခဲ့တယ္... တစ္ကီလို မေလးေငြ(၃၀)တဲ့...



ေရတံခြန္ကို ေရာက္ၿပီ...


ေရတံခြန္နားမွာ ေပါက္တဲ့ပန္း ဘာပန္းလဲ မသိပါ...


ေရတံခြန္ထိပ္မွာ က်ားကုတ္က်ားခဲ ေျခကုတ္ယူၿပီး ႐ုိက္တာပါ...လွခ်င္လြန္းလို ့... :)


အျပန္လမ္းမွာ ႏုဖတ္ေနတဲ့ မွ်စ္ဆို ့ႀကီးေတြ ေရာင္းတာေတြ ့လို ့၀ယ္ခဲ့ေသးတယ္...ဓါတ္ပံုေတာ့ မ႐ုိက္ျဖစ္ပါ....
လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြရယ္ ၊ ႏွင္းဆီပန္းေတြရယ္ ၊ သစ္ခြပန္းေတြရယ္ ၊ ေနာက္ကၽြန္မ မသိတဲ့ အပင္စံုေတြေရာင္းတဲ့ဆိုင္ပါ....သစ္ခြမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ကၽြန္မ မျမင္ဖူးတာေတြလဲပါတယ္...


လမ္းက ေတာင္မွာ ကပ္ေပါက္တဲ့ သစ္ခြေတြကိုလဲ ခက္ခက္ခဲခဲ ရေအာင္ ခူးတဲ့ေသးတယ္...

ပန္းေတြနဲ ့ေ၀ေနတဲ့ ကၽြန္မ...


ေတာင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ အားလံုးက ဗိုက္ဆာေနၿပီမို ့ထမင္းစားၾကတယ္...ေတာင္တက္ ေတာင္ဆင္း အေကြ ့အ၀ိုက္က မ်ားၿပီး ၾကာလို ့ေခါင္းမူးသြားတဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ မစားျဖစ္ေတာ့...ပါလာေသာ အသိရဲ ့ကေလးႏွစ္ေယာက္လဲ တေ၀ါ့ေ၀ါ့ႏွင့္ ဆန္ျပဳတ္ေတြ ထုတ္လာတာ ကားတစ္စီးလံုးလဲ ခ်ဥ္ဖတ္ေစာ္နံေနေတာ့သည္...:P ဘာမွ မစားခ်င္တာေၾကာင့္ ၀ယ္လာေသာ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြပဲ ထိုင္စားေနလိုက္တယ္...

ထိုမွ တစ္ခါတည္း ဆက္သြားျဖစ္တဲ့ ပီနန္ခရီးကိုေတာ့ ေနာက္တစ္ပိုင္း ေရးပါမည္...ခုေတာ့ နားပါဦးမယ္...